آبگوشت بُزباش

زندگی چیز پیچیده ای هست؛ ولی خب اگه ساده باشه حوصله آدم سر می‌ره.

گاهی فکر میکنم پیچای زندگی، ساعتگرده یا پادساعتگرد؛ اما ممکنه هردوش باشه (هرچند شایدم مثل جهت حرکت گرداب، بستگی به این داشته باشه که توی کدوم نیم کره از زمین در حال چرخشه!)

به هر حال، اگه پیچ نباشه، مثل جاده، خواب آور میشه برای راننده. آخه زندگی که مسابقه سرعت و دوی صد متر نیست که مسیر مستقیم توی کمترین فاصله طی بشه؛ اتفاقا پیچ و چرخش، سرعت رو کم و لذت بردن از سفر رو بیشتر و زمان رو کند و دلنشین میکنه.

البته که سختی خودشم داره ؛)

ادامه مطلب . . .

تاریکی مانع شنیدن صدای هق هق نمیشد؛ حتی با اون موزیک بلند

از کنار ماشین رد شدم ولی باز برگشتم

پرسیدم خوبی؟

خب معلومه که خوب نبود. سرشو تکون داد

گفتم آب میخوای؟ خونه مون همینجاست. بیارم برات آب؟

سرشو تکون داد که یعنی نه

منم اومدم خونه

ولی دلم طاقت نیاورد

رسیدم خونه کیف و وسایلمو گذاشتم، از یخچال یه بطری آب معدنی پلمپ برداشتم و برگشتم

گفتم اگه بود میدم بهش

به این فکر میکردم که تو این حال آدم فقط یه کور سوی روشنایی بی دلیل لازم داره

رسیدم

هنوز بود

فقط شیشه ماشین رو کشیده بود بالا و سرشو گذاشته بود رو فرمون

زدم به شیشه

باز زدم به شیشه

باز کرد پنجره رو

بطری رو دادم بهش

هنوز داشت گریه میکرد ولی با شدت بیشتر

گفتم نترس بطری پلمپه باز کن بخور یکم

باز کرد

آبش خنک بود حسابی

یه لحظه وایسادم

گفتم ببین. به من ربطی نداره موضوع چیه. ولی هرچی هست میگذره. و این جمله رو دو باره تکرار کردم و گفتم بابای من نیم متریم مرد و هیچ کاری نتونستم بکنم، ولی گذشت

اینم برا تو میگذره

با جمله آخری نگام کرد

گفتم شب بخیر

برگشتم خونه دیگه

و اینم میگذره

پی‌نوشت: دلم میخواد دیگه ننویسم. شایدم واقعا اینکار رو بکنم

حال جسمی و روحیم هر دو خوب نیست. احساس ضعف دارم و حس میکنم توان تو عضلاتم نیست برای اینکه سر پا باشم. حس میکنم این ازحام و شلوغی یکم دیگه ادامه پیدا کنه دیگه نمیتونم تعادلمو حفظ کنم

فکر میکنم الان فقط بویاییم عملکردش افت نداشته

از بقیه حسا بی‌خبرم

تو راه پله آموزشگاه بودم، دیدم اون پایین چندتا از شاگردای قدیمی وایسادن منو نیگا میکنن لبخند میزنن. رسیدم پایین داشتم وسط شلوغی مسیر باز میکردم که رد شم، یکیشون اومد نزدیک.

میگم how are you?

می‌زنه سر شونه م و میگه: تیچر موهاتو میزنی خوب چیزی می‌شیا

آخه من چی بگم به این نیم وجب بچه که حتی اسمش هم یادم نمونده؟!

دلم میخواد یه چیزی که خواهرم دوست داشته باشه براش بخرم ولی می‌دونم الان فقط ذهنش رو گوشی متمرکز هست و از بودجه من خارجه

نمی‌دونم چیکار کنم

بد گیری افتادم

شب عجیبی بود

ساعت ۱۱ نشده بود

دیدم یه نسیم خنک داره میاد

دراز کشیدم جلوی در تراس (دقیقا تو زاویه عمودی) و اصلا متوجه نشدم چطور بیهوش شدم

بازم رو زمین

و تا ساعت ۳ که از سرما بیدار شدم

و بعد تا ۵ که طبق عادت بدنم بیدار شدم ولی شدید گرسنه بودم

تا نزدیک ۷ که چای دم کشید و خاموشش کردم و باز نفهمیدم چطوری ولی بیهوش شدم تا الآن

همکلاسیم پیام داده میگه میشه شب یه صحبتی در مورد پروژه انجام بدیم برا من خیلی گنگه، گفتم حله اومدم خونه بهت زنگ میزنم

بعد یکم روند کارا رو براش گفتم

میگه: خدا قوت آقا دیگه خیلی به خودت فشار میاری شما

جواب دادم: شیرازی جماعت به خودش فشار نمیاره؛ ما زندگی رو فشار میدیم 😏

پسری که رو دستش گوزن تتو شده و اون یکی که ساعتش پر از ماهی هست سوار میشن و روبروم میشینن.

آقای ماهی به نقشه بالای در نگاه می‌کنه و می‌پرسه: کجا باید بریم؟

آقای گوزن میگه: اون قرمز کمرنگه (منظورش صورتیه). بعد ایستگاه‌ها رو میشمره و به آقای ماهی میگه: ۹ ایستگاه دیگه، یعنی ۹ تا ۳ دقیقه

آقای ماهی یه لبخند کش دار میزنه و میگه: یعنی ۲۵ دقیقه دیگه؟

و این مکالمه ادامه پیدا می‌کنه ...

یاد دو تا مقاله بی ربط به رشته م افتادم که مدتها پیش از روی فضولی و سرچای بیخودی که یهو به ذهنم میاد دیدنشون

یکی در مورد آمار وقوع جرایمی خون و خونریزی دار بود که به طرز معنی‌داری با کامل شدن ماه زیادتر شده بود نسبت به بقیه روزا

و یکی در مورد آمار همین نوع جرم تو روزای خاص ماه که شرایط جسمی خانما متفاوت میشه

البته دومی شامل من نمیشه، ولی هر وقت اینطوری حالم گرفته و افسرده طور میشه، یه نگاهی به تقویم میندازم ببینم چندمین روز ماه قمریه!

اینم اضافه کنم که هیچ کدوم این مقاله‌هایی که درموردشون گفتم داخلی و الکی نبودن

خصوصی

ادامه مطلب . . .

دیروز رفتم پروژه رو پرینت گرفتم که تحویل استاد بدم ولی وقتی رسیدم دانشکده حراست گفت ۱۰ دقیقه پیش رفته و من ۴۰ دقیقه تو مغازه پرینتری معطل بودم

منم یه یادداشت نوشتم گذاشتم روی کتابچه سیمی و با دی وی دی از زیر در هل دادم داخل اتاقش

صبح بهش ایمیل زدم که بگم ببخشید اینطوری شد و همونطور که تو یادداشت نوشتم آمادم اصلاحات شما را برای سابمیت کردن مقاله انجام بدم ولی به طرز عجیبی استادی که حتی نصف شب جواب ایمیل میده نوز خبری ازش نیست و این منو نگران می‌کنه

یکی نیست به من بگه آخه بچه سر پیری درس خوندنت دیگه چیه روز روزش دانشگاه نرفتی الآنم نمی‌رفتی

تو که نه عقبه‌ت به این رشته می‌خوره، نه کارت چه چیزی برای عرضه داری که انقدر کوتاه نمیای

حتی متوجه نشدم کی وسط کار خوابم برد؛ همونطوری جلو کامپیوتر مشغول طراحی سناریو و تحلیل و ...

زندگی ما اینطوریه دیگه

منم که شیرازی‌ام و حال جنگیدن با چیزی رو ندارم

من متوجه ام که این موارد کاملا شخصی و سلیقه هست ولی وقتی نگاه میکنم میبینم از 25 30 سال پیش اینترنت کم و بیش در دسترس بوده و خیلی چیزا قابل چک کردن شده. بعدشم این همه اسم قشنگ فارسی داریم: پگاه، برکه، نگین، باران، جوانه، هدیه، آزاده، آیین .... چرا باید اسم بچه رو یه چیزی بذاری که تو فارسی خوندنش سخته، تو زبونای دیگه هم کلا معنی بد داره!

بخدا من حجالت میکشم وقتی میبینم اسم شاگردام آنالی و آنائل و امثال اینا هست. تازه اینا مثلا خانواده هایی هستن که میخوان بچه شون از سن پایین زبانش خوب باشه و یحتمل نقشه مهاجرت هم براش کشیدن یا کلا یه پاشون ایرنه و یه پاشون جاهای دیگه ...

ادامه مطلب . . .

دلم سکوی گوشه حیاط دبیرستانمون رو خواست. همون سکویی که تا قبل من کسی حواسش بهش نبود و من بعد از اون اتفاقات و اون سفر، دو سال تموم، تک تک روزا، تک تک زنگای تفریح، روش می‌نشستم و بقیه رو تماشا میکردم.

آره

دلم یجایی میخواد که بشینم و دیگران رو نگاه کنم و زمان رو با بیشترین آهستگی حس کنم...

خواب خواب بودما، از سرم پرید!

تو لابی ساختمون روبرو دعوا شده چون یه نفر می‌خواسته بره داخل و یه فضول اومده گفته بدون اجازه من حق نداری با گربه بیای داخل برج! بعدشم انگاری دست زده به گربه، یا چی، که صدا رفته بالا.

یکی نیست بگه ساختمونی که بیشتر از صدتا خانواده هستن، تو یه نفر چیکاره ای که گفتی یکی دیگه حیوون تو خونه ش ببره یا نبره :/

یهو اومد رو زبونم که «ای دیر بدست آمده ...»

هیچ مشکلی هم ندارم، حالم هم خوبه، ولی از کیفیت زمان حال به قدر کافی راضی نیستم

مثلا الان یه چالش کلامی مفید لازم دارم که نقطه شروع واضح داشته باشه و به نتیجه‌گیری‌ای برسه که قبلش نبوده و حس کنم زمان مفید گذشته و منجر به محصول شده

هنوز کمبود خواب دارم وگرنه با جی‌پی‌تی کار بسط مقاله و مناسب سازی برای ژورنال رو انجام میدادم

کلا تو زندگیم چیز دیگه ای نیست که باهاش زمانمو خرج کنم

از یه سری چیزا به معنای واقعی کلمه غمگین میشم، ولی به روی خودم نمیارم و هرگز ازش دم نمی‌زنم

البته می‌دونم که همه اینطوری هستن کم و بیش

ولی خب

رنجش بیثمریه که میکشم و میبرم...

وضعیت دیشب:

چراغ روشن

تلویزیون روشن

لپتاپ روشن

اجاق گاز روشن

موبایل تو شارژ

مسواک منتظر

و من کجا؟ تا صبح وسط پذیرایی، رو زمین، بیهوش!

و یه خواب طووووولانی پر از داستان و ماجرای ملو درام، که فقط لحظه‌ی بخیر گذشتن سقوط از یه دره پر صخره و کشنده شو یادمه

و یهو صبح شد

گشنمه! بیخوابی مصرف سوخت آدم رو بالا می‌بره. عین مولد برقی که فرایند تولیدش گرما زا هست و خود گرما ضریب منفی به تولیدش میده و بازدهیش کم میشه

گش‌ن‌مه

از عجولانه کار کردن به شدت گریزانم. فایل پروژه رو برای استاد ارسال کردم، توی ایمیل نوشتم هر زمان امر کنید نسخه چاپی و dvd دیتای پروژه رو میارم دانشکده تحویل میدم.

توی ۴ روز اخیر، میانگین هر شب ۳ ساعت یا یکم بیشتر خوابیدم و الان هر کاری بکنم پر از خطا خواهد بود

اوایل کرونا بود و کل دنیا تو قرنطینه. کل اون مدت که ویلون و سیفون بود عادت کرده بودیم حوالی ظهر ویدیو کال کنه و قبل نهار ما و بعد صبحونه اون زمان معاشرتمون باشه.

یه بار حرف رسید به اینجا که بهش گفتم بابا یه حرکتی کن، یه تکونی به زندگیت بده. همین حرف بهش برخورد و دیگه خبری ازش نبود.

گذشت یکی دو ماه...

عید نوروز شده بود.

مامانم شب یهو گفت: فلانی خیلی وقته دیگه بمون زنگ نمیزنه. همه ش دعا میکنم کارش درست بشه دیپورتش نکنن بخواد برگرده.

صبح زود پاشدم رفتم نونوایی؛ مسیرمو یکم طولانی کردم و براش پیام فرستادم که مامانم خیلی پیگیر حال و احوالته؛ اگه با من مشکلی داره به جای خود، یه تلفن بزن حالی ازش بپرس دلش تنگته.

سین کرد. جواب نداد.

برام مُرد؛ بی فاتحه ...

امشب اگه بودی ...

ادامه مطلب . . .

۷ تا شکل شده و ۱۲ تا جدول

هر شکل هم خودش چندتا نقشه ست

وسط اونا گم شدم

تازه خوبه من ۲ تا مانیتور دارم وگرنه دهنم سرویس بود

همه اینا به کنار؛ من گشنمه!

همون دو میلیارد و دوازده هزار و صد و یکسال پیش هم این آهنگ اونقدرا طرفدار و شنونده نداشت اما من دوسش داشتم. الان وسط کار یهو تو پلی لیست مغزیم روش شافل شدم. درواقع فقط روی آهنگش؛ ولی خب با یکم تمرکز دزدیدن از پروژه، یادم اومد و تونستم سرچش کنم.

خب تا ساعت ۳ برق نداریم و این نیم ساعت آخرم که برق داشتیم آقای جی پی تی پلاس نمی‌تونست حافظشو بازخوانی کنه و من عملاً نتونستم پیش برم

سرم درد می‌کنه و دلم می‌خواد یکم بخوابم.

لحظه‌ی الان هرچند سالمه، خیلی بی‌نمک و خطی داره طی میشه که دلم نمی‌خوادش

رمز عوض نشده

ادامه مطلب . . .

دلم زیرآبی رفتن خواست! یه کار خلاف یا خارج از عرف که خطرناک نباشه ولی باحال باشه.

شریک جرم پایه داشتن اینجور وقتا خیلی لازمه

من آدم معترض و منتقدی هستم، ولی آدم بشین و نق بزن و اعصاب خودت و دیگران رو خرد کردن نیستم.

از آدمایی که با فاز ناله حال میکنن باید دور بود. اینا یأس تو وجودشون نهادینه شده. زندگی پر از بالا و پایینه. آتیش جهنم هم که بباره باز نباید آدم فقط و فقط رخت عجز تنش باشه

صدای موشک و ضد هوایی و فلر و فلان و بهمان میاد و من دارم تراکم و سطح اشغال محاسبه میکنم :))

من اکسل رو در حد کد نویسی ویژوال اصلا بلد نیستم ولی به لطف آقای جی پی تی و پلاس شدن یک ماهه ش، تونستم محاسبات آماری پروژه رو انجام بدم و الان میتونم ادعا کنم که احتمالاً این پروژه بهترین مقاله‌ای میشه که تا حالا تو عمرم نوشتم

خب

باز داره طوفان حوادث جدی میشه

اینبار سنگین تر از دفعه قبل خواهد بود

امیدوارم کمترین میزان آسیب به مردم برسه

دیشب خواب می‌دیدم بجا بودیم هم همکارای موسسه بودن، هم دوستایی که از ایران رفتن!

بعد یه پارچه گذاشته بودن سر راه من، بازش کردم دیدم یه سنجاب فسقلی توشه. اسمشو گذاشته بودم قلی خانم.

ولی وفا نداشت. از ماشین پیاده شدم برم خونه (خونه قدیمی‌مون) ولی اون نیومد و موند اونجا پیش بقیه