قلمراآنزباننبودكهسرعشقگويدباز ورایحدتقريراستشرحآرزومندی
بله. من آدم تکرارم. آدم باز گفتن و باز گفتن. آدم مرور کردن. احتمالاً چندین میلیارد سال نوری از آخرین باری که به چیز جدیدی فکر کردم فاصله دارم. کهنه شدم. پیرم. فسیلم. یکم دیگه صبر کنم تبدیل به نفت میشم، ولی روزی که سوختهای فسیلی دیگه بیمصرف شدن ...
یه زمانی ۳ تا کتاب، پای ثابت میز تحریر و کولهی سفرم بودن:
اون دیوان حافظ قدیمه که داداشم بعد ازدواجش برام گذاشته بود و از روش سرمشق خوشنویسی بهم میداد،
اون قرآن جلد سفید کوچیکه که سال تولد من، توی مسابقات کشوری قاتی جایزه ها و یادگاری ها بهش داده بودن و طبق عادت، صفحه اولش رو تاریخ و امضاء زده بود،
و هشت کتاب جیبیای که خواهرم سال اول قبولی دانشگاهش، بهم هدیه داده بود
مترو خیلی خلوت بود دیشب؛ شروع کردم به خوندن، و بین دو تا ایستگاه، رکوردش کردم ...
"سیما یکی از بچه های دانشگاه بود؛
دوسش داشتم، مثلا.
خیلی شبیه مینا بود، دختر داییم که از تاریکی میترسید.
من هیچ وقت هیچی بهش نگفتم،
اینجوری ام، همیشه هر وقت باید یه کاری بکنم،
هیچ کاری نمیکنم!"
چیزهایی هست که نمی دانی
فردین صاحب الزمانی
و من
هرچند از جنگیدن برای زندگی دست نمیکشم
اما اینجا رو ساختم که توش نق بزنم
دنبال مشاور و نصیحتگر و روشنگر و بالامنبر رونده نیستم
و توان تحمل کامنتای از سر شکم سیری یا مثبت نگری رو ندارم
فقط ترکیبی از خاطرات و تخیلاتم رو ثبت میکنم