آبگوشت بُزباش

آخرین روز ۳۷ سالگی

عددی که اول بود ولی دوسش نداشتم

سالی که توش بخشی از امید و تلاشم رو نادیده گرفتم و تن دادم به روزگار

جنگیدم

خندیدم و گاهی بغض کردم

عصبانی شدم و بیشتر سکوت کردم

تک تک روزا و شباش تنها بودم

و [ادامه یادداشت حذف شد]

کامنتای وبلاگ، تا نمی‌دونم کی، بسته میشن