آبگوشت بُزباش

آدمیزاد، مثل یه دیگ نیمه پره که روی شعله‌ی زندگی قرار گرفته: اون اوایل، انگاری که توش آبه، شفاف و رقیق. بعد آروم آروم چیزای دیگه بهش اضافه میشه و شعله زیرش کم و زیاد میشه تا کم کم رنگ و لعاب و قوام بگیره و از دور یا نزدیک، شامه دیگران رو هشیار کنه.

نهایتش چی میشه؟

یه غذای خوشمزه و خوش بر و رو؟ یا فقط یکی از این دوتا؟ یا نهایتاً یه چیزی که فقط سیر می‌کنه؟ اصلا ممکنه یه ترکیب خطرناک بشه؟ حتی ممکنه قبل از پخت کامل، شعله خاموش بشه، یا اصلا حرارت یه طوری بالا بره، که محتویات دیگ رو بسوزونه!

شاید بخاطر همینه که غذاهای ساده و سبک، مطمئن تره...